Bakit ba sa tuwing sasambitin

ko ang salitang "mahal kita"

palagi mo na lang binabato

ang salitang "salamat"

sana hindi ka na lang nag salita

mas mabuti yun kesa sa

salitang binitawan mo

bakit ba sa tuwing sinasabi ko

lang ang nararamdaman ko

bakit ba palagi mo na lang

nililihis sa mga kwentong

barbero mo

sinabi mo kaibigan mo lang

ako, pero kung bakit tratuhin

mo ko daig mo pa ang asawa

ng ate ko

sinasadya mo ba talaga

akong linlangin

sumasakit na ang ulo ko

sa mga pinapakita mong

palaisipan

daig mo pa ang sodoku

kung paganahin ang isip ko

kung ayaw mo sa akin pwede

'wag ka na lang gumawa pa

ng dahilan para lalo pa akong

mahulog sayo

-ale na naka high na nag-eemote

Ang lampara at ang gamo-gamo

Para kang isang gamo-gamo

at ako naman ang lampara

katulad ng gamo-gamo

hilig niya ang kaanyuan

at liwanag na taglay

ng isang lampara

kahit na alam niyang maari

siyang mapahamak at masaktan

sa pag dikit niya dito

pilit at patuloy niya

pa rin itong ginagawa

mahirap para sa isang lampara

makitang nasasaktan ang

kawawang gamo-gamo

wala siya magawa kung hindi

mapanood lang ang pagdurusa

ng munting gamo-gamo

habang unti unting nanghihina

ang kanyang maliit na katawan

hanggang sa tuluyan na

itong mahulog at mawalan

ng mga pakpak

kung pwede lang sana saluhin

ni lampara sa pagkahulog

si gamo-gamo

matagal niya sana itong

ginawa

kung pwede lang sana

kung pwede lang...

Paano

Paano mo pa masasabi sa isang

kaibigan na "You can leon on me"

na "I'll be there" at ang katagang

"i'm just one call away"

kung ang dahilan ng kalungkutan niya

ay IKAW.

Paano mo pa ba siya mapapayuan

kung ang gusto niya lang

marinig mula sayo ay ang tatlong

salita na "mahal din kita".

Paano mo pa ba siya madadamayan

sa pag-iyak, kung ang bawat patak

ng luha niya ay dahil sa pagbitiw

mo ng "andito ako kaibigan mo"

(KAIBIGAN mo lang...)

Paano mo pa pakikinggan ang

kanyang mga daing

kung ang tanging dinadaing

lamang niya ay walang

iba kung hindi ang pag-ibig mo.

Paano mo pa siya matutulungan

kung IKAW mismo ang problema

niya.

..............................

.....................................

natatawa na lang ako kapag

naiisip ko ang mga bagay na

sinabi ko sayo noon

na "wala na kong ibang gusto

kung hindi ikaw lang, ikaw lang"

naalala mo noong mga panahong

walang ibang nakikita ang mata

ng puso ko kung hindi ang puso

mo lang

ang sabi ko sayo noon patuloy

pa rin kitang mamahalin kahit

na wala ka na man pagmamahal

para sa akin

bigla ka na lang tumawa at sinabi

mong "nasasabi mo lang yan ngayon"

dinadaan mo lang lahat sa biro

ang mga sinasabi ko sayo

bakit ba hindi mo maintindihan

na mahal lang talaga kita

kasalanan ko ba?

nakakatawa ka kasi

nasa harapan mo na nga ako

hindi mo pa rin napapansin

nakakatawa ka kasi ang

laki mong tanga dahil

hinayaan mo lang ako

mawala sa buhay mo

nakakatawa....

nakakatawa....

kasi hanggagang ngayon

pinipilit ko pa ring lokohin

at paniwaliin ang sarili ko

na hindi na kita minamahal pa

..............................

Kung ako ang may-ari ng mundo

Kung ako ang may-ari ng mundo,
Ibibigay ang lahat ng gusto mo,
Araw-araw pasisikatin ang araw,
Buwan-buwan pabibilugin ko ang buwan
Para sa'yo, para sa'yo

CHORUS:
Susungkitin mga bituin, para lang makahiling,
Na sana'y maging akin,
Puso mo at damdamin,
Kung pwede lang, kung kaya lang,
Kung akin ang mundo,
Ang lahat ng ito'y iaalay ko sa'yo...

Kung ako ang hari ng puso
Lagi kitang pababantay kay kupido,
Hindi na luluha ang 'yong mga mata,
Mananatiling may ngiti sa 'yong labi,
Para sa'yo, para sa'yo,

luv diiizzz song !

Pet ko part 2

"Pet for Sale"

Bago mo kuhanin ang pet ko dapat

alamin mo muna kung kaylan siya

my topak at kung kaylan wala

madalas wala siya gana kumain

ang gusto niya palagi na may pumipilit sakanya

pilitin mo siya kahit na sawang sawa

ka na sa kakapilit

huwag mo siya hahayaan gawin

ang gusto niya lalo na kung

hindi ito makakabuti

sakanya

may katigasan ang ulo niya

kaya dapat medyo mahaba ang

pasensya mo

kapag bigla ka na lang niya kinagat

kagatin mo rin, mas gusto

niya yan

kapag trip ka niya ihagis sa

kama magpahagis ka na lang kung ayaw

mong masaktan

kapag niyaya ka niya sa court

para magpahabol habulin mo siya

magpanggap ka na hindi mo

siya kaya mahabol

kapag makita mo siya nagpapaulan

'wag mo na lang siya bawalan

kasi mas lalo lang siya mag

papakabasa sa ulan

hambalusin mo siya kagad ng unan

kapag makita mong nagpapatuyo

siya ng pawis sa harap

ng elektrikpan

hilig niya mangharot

lalo na kapag nakainom siya

kaya 'wag mong hahayaan uminom siya ng

madami bahala ka ikaw din ang kawawa

kapag nakita mong malungkot siya

bigyan mo lang siya ng isang

mahigpit na yakap

magugustuhan niya yun

minsan mapipilitan kang

ibigay ang gusto niya kahit na ayaw mo

kapag umarte na siya na parang

isang kawawang pusa

ipaalala mo palagi skanya niya

uminom ng maraming tubig,

kumain ng madami,

'wag magpapalipas ng gutom,

at magdasal,

hindi niya kayang alaagan sarili niya

kaya dapat turuan mo siyang matuto na

mag-alaga sa sarili nya

'pag tyagaan mo dapat makinig sa boses

niya 'pag kumakanta siya

kahit na gaano pa to

kasakit sa tenga

bigla na lang iiyak yan at magpapaawa sayo

hayaan mo lang siya titigil rin yan

mahilig siya sa mga litrato magpakuha ka

kasama niya sakyan mo lang

un trip nya

madalas siya mangati

'pag ganun itali mo dalawang kamay niya

para di siya makakamot

pinaka huli

sabihan mo siya araw-araw

ng BUSET

PUNYEMAS

MALIBI

SIRAULO

at BALIW

para namn makaganti ka man lang

kahit papano ^^

Pet ko part 1

Meron akong pet

chinchaii ang ngalan nya

mahilig siya ikiskis ang

katawan nya sa katawan

ng mga tao sa paligid niya

sobrang tigas ng ulo niya

madalas siya nanlilimos ng

pansin

kapag pinagbabawalan mo

siya gawin ang isang bagay

lalo ka pa niya aasarin

hanggang sa mabwisit

ka nya

saka pa lang siya

magpapasaway..

malambing siya

hindi tulad ng kambing

na isa lang alam na sabihin

hindi ka nya titigilan hanggat

hindi mo siya niyayakap

wala syang kahilig hilig

sa hello kitty

at wala sa bokabolaryo

nya ang salitang ALAK

LOVE THIS

Closing the Gap (a must read)

i love old people, maybe because ive never felt to be"Apo" neither experience to have my lolo and lola, to be spoiled by them, to run and hide beside them kapag papaluin ako ng parents ko. wala na sila when i was a kid. kalungkot lang, sana may isang taong willing acong samahan sa mga trip ko, tulad ng pagbisita sa mga pasyente sa hospital, aliwin sila, sa tahanan ng mga matatandang inabando na, something like that. kaso hindi niya pa ako nahahanap kaya hindi pa ngyayari yan. ^^

Until late this century, we spent with people of all generations. Now many baby boomers may not have much contact with old folk until they're relatively old themselves.

Thats because we group people by age. We put our three-year-olds in day-care centers, our 13-year-olds in schools and sports activities, and our 80-year-olds in senior citizen homes. Why?

We segregate the old for many reasons: prejudice, ignorance, a lack of good alternatives. Younger people sometimes avoid the old to evade fears of ageing and dying. Death is easier to bear in the abstract. Its much harder to watch someone we love fade before our eyes. Sometimes its so hard that we stay away from the people who need us most.

But there are problems with the age-segregation experiment. Ten 14-year-olds grouped together will form a Lord of the Flies culture – competitive and mean. But ten people aged two to 80 grouped together will fall into a natural age hierarchy that nurtures and teaches them all. For our own mental and social health, we need to reconnect the age groups.

Fortunately, some of us have found our way to the old. And we have discovered that they often save the young.

A reporter moved her family into a block filled with old people. At first her children were disappointed. But the reporter baked banana bread for the neighbors and had her children deliver it and visit. Soon the children had many new friends, with whom they shared food, stories and projects. My children have never been less lonely, the reporter said.

The young, in turn, save the old. Once I was in a rest home when a visitor showed up with a baby. She was immediately surrounded. People who hadn't got out of bed in a week were suddenly ringing for a wheel chair. Even those who had seemed comatose woke up to watch the child. Babies have an amazing power to comfort and heal.

Grandparents are a special case. They give grandchildren a feeling of security and continuity. As my husband put it, my grandparents gave me a deep sense that things would turn out right in the end. Grandchildren speak of attention they dont get from harried parents. My parents were always telling me to hurry up, and my grandparents told me to slow down, one friend said. A teacher told me she can tell which kids have relationships with grandparents: they are quieter, calmer, more trusting.

There was an artist I'll call Maeve who sought truth far from home in ashrams and workshops. Just as Maeve was leaving for Europe one summer, her grandmother fell ill, and the family asked Maeve to care for her. She protested, but there was no-one else. Maeve moved in with her grandmother for six months - handling her medical needs, cooking for her and bathing her – until she died. For the first time in Maeve's life, her concern for another person became as great as her concern for herself. The experience changed her life more than her therapy and gurus.

My life is richer, too, because of the time that I've spent with my elders. Over the past three years I've interviewed my five aunts, listened to family stories, looked at photos and eaten home-cooked meals. As a result I better understand my own parents and our history. I've also learned the art of ageing. I've come away feeling more accepting, more grateful. And I have witnessed the incredible calculus of old age: as more is taken, there is more love for what remains.

To learn from the old, we must love them - not just in the abstract but in the flesh – beside us in our homes, businesses and churches. We must work together to build the kinds of communities that allow us to care for one another.

Why we need to reconnect the young and the old

By Mari Pipher

(pp. 63-64, November 1999 Issue, Reader's Digest)

tama na tama na muna.

Tama na muna tayo

tama na muna tayo, sa tingin ko mas makakabuti na ang ganito,

maghiwalay na muna na tayo.Baka sakaling may magandang

pagbabagong mangyari,baka sakaling may marealize tayo,

na hindi natin maisip-isip dahil masyado tayo nasanay

na palagi tayong isa.

Tama na muna tayo

tama na muna, hindi ba't nakakapagod na palagi

na lang tayong ganito? aawayin mo ako,susuyuin kita

kahit na alam kong ikaw ang may mali at hindi ako.

Magsisigawan tayong dalawa, hanggang sa

hindi na tayo magkarinigan. Pwede bang

kapalit ng mura mo ang salitang

"mahal kita! pwede bang tama na?!"

Tama na muna tayo

tama na muna tayo, baka sakaling mamiss mo rin ako

tapos ikaw naman ang manuyo sa akin, ikaw naman ang maghabol

ikaw naman ang mag-effort, ikaw naman ang mamoblema

at mag-ayos ng relasyon natin, baka lang naman

Tama na muna tayo

tama na muna,

para malaman natin kung

ano ba ang kulang sa atin,

malay mo maramdaman mo rin na

kulang pala ang buhay mo 'pag wala na ako

na baka balang araw hanap-hanapin mo din ako

tulad ng araw-araw na paghahanap ko sayo

kahit na palagi tayo magkasama

namimiss pa rin kita

miss na miss..

Tama na muna tayo

tama na...wala pa rin naman pinagkaiba

kung malalayo tayo sa isat-isa

dahil kahit kasama pa kita parang malayo ka pa rin

sabi nga ni robocap kaylangan na natin maghiwalay

para sa ganoon malaman natin kung talagang

may pinagsamahan tayo, kung buo pa rin tayong

dalawa kahit wala na yung isa

Tama na muna tayo

tama.. tama na.

sa ganitong paraan matututo tayong

huminto na, tumigil na muna

ng sa ganoon matutunan natin mabuhay

na wala ang isat-isa

na posibleng maisip mo na

kaylangan mo rin makinig kahit isang beses lang

na baka balang araw maalala mong

ikaw at ako ay iisa

"Hindi ang isa't isa ang tinitingnan ng mga nagmamahalan,
kundi ang kanilang iisang hantungan." (Kahlil Gibran)