`can we go back; i missed when it was me and you ♥

Ok Lang Ako - Parokya Ni Edgar

Ang sarap ng tulog ko bigla na lang akong nagising !
dahil hndi na ko makatulog isusulat ko na lang ang na
panaginipan ko . . . .

Itinapon daw ako sa isang bayan dahil ang paniniwala nila, iba ako, kakaiba ako dahil siguro ako lang ang na mumukod tanging maganda sakanila.

Natuto akong mamuhay mag-isa palakad lakad daw ako hanggang sa may nakita akong isang lugar. Hindi katulad sa pinanggalingan ko mabubuti ang mga tao sa lugar na iyon. Napansin kong may sugatang bata sa may gilid ng sasakyan, lalapitan ko pa lang sana kaso nagkuyog na ang mga tao at agad siya nilapatan ng lunas. Isang hakbang pa lang ang nagagawa ko bigla na lang ako bumagsak sa sobrang kapaguran, nagising na lamang ako sa loob ng isang magarang bahay.

"Iha, okay ka lang ba? maayos na ba ang pakiramdam mo?"
tanong ng isang matandang babae sakin.

hindi ako kagad makapag salita dahil nakatuon ang atensyon ko sa dala dala niyang mga pagkain. Bacon with fried rice, toasted bread & hot soup. Napansin niya ata ang aking pagkatulala sa pagkain hawak niya, napagiti na lang siya at nilapag niya ang hawak niya sa harapan ko.

"Marahil ay gutom ka na, sige heto't kumain ka muna"
malambing na sabi niya.

Pinagmamasdan niya lang ako habang sabik na sabik ako sa pagsubo ng mga niluto niya. Halos hindi na ako makahinga sa sobrang puno ng pagkain sa loob ng bibig ko.

"Dahan dahan ka lang madami pa ako niluto, kung gusto mo ikukuha pa kita. Uminom ka muna"
Sabay abot ng isang mainit init na gatas.

Gusto ko mapaiyak sa sarap ng ng lasa ng mga pagkain pero parang mas gusto ko umiyak sa sarap ng pakiramdam na may kumakalinga sayo kahit na hindi mo naman ito kakilala.

"Salamat po lola!" Napalakas na sabi ko.

At ayun na ang simula ng panibago kong buhay.

Dahil mag-isa na lang sa buhay ang matanda itinuring niya na akong parang isang tunay niya na anak. Isang taon pa lang kaming magkasama ngunit binawian na siya ng buhay dahil sakanyang sakit sa puso. Naiwan na naman ako nag-iisa, kahit gaano pala kalaki ang bahay kung wala ka naman din lang kasama walang ring halaga. Iniisip ko na lang ang mga magagandang ala-ala naming magkasama ni lola.

Nakaupo ako sa swing sa may garden ni lola. Sa mga oras na iyon gusto kong mag-isip pero wala naman akong maisip. May kung anong bagay ang napadapo sa balikat ko, hahawiin ko sana pero ng makita ko isa pala itong ibon. Kakaiba ang itsura niya sa mga ordinaryong ibon. medyo malaki siya na tama lamang ang liit pero may kakaiba talaga sakanya. Kakaiba talaga dahil bakit bigla na lang siya dumapo sakin, mukha ba akong tulugan niya.

Medyo masakit ang kapit ng mga kuko niya sa balikat ko kaya dahan dahan ko siya nilipat sa kamay ko. Hindi ko napansin my maliit pala siya sugat sa may dulo ng pakpak niya. Ipinasok ko siya sa loob ng bahay at sinubukan kong gamutin ang sugat niya. Dahil wala ako alam sa pag-aalaga ng ibon nagbasa ako tungkol sa mga ibon. Nalaman ko na kung paano siya aalagan, pero sa dami ng ibon sa larawan wala talaga siya katulad, parang nag-iisang ibon lang sinya sa mundo. Ang ganda ng kulay niya lalo ang ang mga mata niya, nakakawala ng lungkot pag pinag mamasdan ko siya.

Mga limang araw lang medyo magaling na siya, hindi pa nga lang siya gaano nakakalipad ng mataas. Sa takot ko na lumipad siya at sumama sa mga ibang ibon kumuha ako ng kulungan at inilagay ko siya dun. Nabatid ko ang lungkot niya. Dahil siguro nag iisa lang siya sa kinalalagyan niya. Pareho lang kami. . Nalulungkot.

Sa umaga pag gising ko siya kagad ang pinupuntahan ko. Kumakanta na naman siya, gustong gusto ko ang huni niya, hindi kaya isa siyang singer sa past life niya. Para kasi siyang isang taong umaawit na tumatagos sa puso ng sino man ang makakarinig nito. Nawawala ang lungkot ko kapag nagyayabang siya sakin, para siyang sumasayaw na ewan na hindi mo malaman, tila nagtatarabaho siya sa isang kabaret. Ang harot niya. Dahil sa maharot siya binigyan ko siya ng pangalan na angkop sakanya. Tinawag ko siyang Taco.

Limang buwan din siya nanatili sa akin. Napaka ganda ng sikat ng araw nung araw na iyon.

"Happy birthday mahal kong Taco !"

March 14 na pala. Parang kaylan lang nakita ko siya sugatan sa may Hardin ngayon akin na siya. Piang handa ko siya ng cake, syempre ako lang din kumain. Nagpicture kami, nilaro laro ko siya hanggang sa mapagod na kaming dalawa.

Hanggang sa nagising na lang ako bigla sa ingay ng bell sa pinto at mga bintana, an lakas ng hangin at ulan sa labas.
Pinuntahan ko kagad si Tako para tignan kung bumalik ba siya sa lungga niya. Pero wala siya dun. Hinahanap ko siya sa labas at buong bahay wala pa rin siya, takot na takot ako sa kidlat at kulog nung gabi na yun.

"Tako asan ka na...." paulit ulit na sambit ko.

"Pangako hindi na kita ulit ikukulong, hindi na kita ulit gugulatin habang natutulog ka ! hindi na pipiliting matulog.... ! hindi na kita babawalan kapag nakikipag usap ka sa mga kapwa ibon mo ! hindi na kita ulit gugutumin at pilit na ibubuka ang bibig mo kapag naiinis ako sayo, papansinin na kita kapag binubuset mo ko.... Taco asan ka na......" hagulgol na sigaw ko.

Lumipas ang gabi wala pa rin tako na nagpakita...

Kinaumagahan may kumakatok sa pinto. "kaylan pa natutong kumatok sa pinto si Tako ko?" Bulong ko.
Dali dali akong buksan ang pinto para tignan, nakita ko ang isang medyo mataba na babae, hindi siya ganun kaganda. Magtatanong pa lang ako pero nakita ko my ibon siya sa balikat niya. Si Tako !

Nalaman ko na siya pala ang totong nag mamay-ari sakanya. Natakot ako sa sasabihin niya, akala ko kukunin niya na ulit si Tako pero ng sabihin nya ang mga katagang ito kumalma ang loob ko.

"Matalinong ibon si Steven. (wow hindi ko alam na ang arte pala ng totoong pangalan ni Tako ko.) naiiba siya sa mga nakikita mong ibon sa labas o pati sa libro. Hindi siya ang tipo ng ibon na ikinukulong, dahil nga sa kakaiba siya bumabalik at bumalik pa rin siya sayo. Mukhang may bago na siyang amo ngayon, at ikaw un. Bihira lang siya magkagusto sa isang tao, dahil wala siya iba gusto nun kung hindi ako lang noon. Ako kasi ang nag-alaga sakanya simula ng natagpuan ko ang itlog niya." Mahabang paliwanag na sabi niya.

"Bakit ng makita ko siya sugatan ang isang pakpak niya?" tanong ko.

"Nasugatan siya dahil sa akin. Sa kagustuhan kong ingatan siya hindi ko alam na nasasaktan ko na pala siya. Kaylangan ko na kasi munang umalis upang mag-aral, hindi ko alam na ang pag kulong sakanya ay nakasama pala sakanya. Sinubukan niyang kumawala sa kulungan niya hangang sa nakita siya ng alagang pusa ko. Nakalmot siya nito pero nakalipad pa rin siya at hindi ko na siya nahabol pa." Kwento niya.

"kawawa naman pala si tako ko" bulong ko.

Nakiusap siya sakin na kung pwede dalawin niya si Tako kahit tatlong beses daw sa isang linggo. Pumayag naman ako.
Tuwang tuwa ako na totoo ang sinabi niya na bumabalik si Tako kahit hindi mo na siya ikulong. Nung una natutuwa akong makita sila, pero ng tumatagal na hindi na ako natutuwa. Naiinis ako sa tuwing tuturuan niya si Tako, at tila mas hyper siya kapag kasama nya ang dati niyang amo. Nakakatampo naman...

Gusto ko ako lang magpapakain sakanya, gusto ko ako lang mag-aalaga at magbabantay sakanya 'pag may sakit siya. Gusto ko ako lang ang aawitan niya lalo na sa tuwing magigising ako sa umaga, Ako lang aaliwin niya, ako lang papatawanin niya 'pag nalulungkot ako. Gusto ko akin lang siya. Ayoko nakikitang pumalagay na naman loob niya sa dating nag mamay-ari sakanya, baka kasi .. baka kasi.. iwanan niya na ako. =(

Dahil daw sa galit ko pinatay ko sa panaginip ko ang dating nag mamay-ari saknya.
Pero pwede naman ibahin eh. Pwede kong gawan ng doll ang amo nya dati at ipapakulam ko. Pero dahil mabait ako. Ibibitin ko na lang patiwarik si Tako sabay sila? hahahaha. Walang ending. Dahil bigla nga kong nagising !







Zzzzzzzzzzz . . .

1st time kong makatulog ng 8hrs buong hapon kahapon
1st time ko din nakatulog ng maaga kagabi
1st time ko ding umatend ng mass sa Quiapo kanina

first friday kasi
panata ng sis in law ko magsimba ng sampung beses
tuwing 1st friday saka huling araw ng buwan

pinagdadasal niya kasi si Mhongzsi
simula daw nun hindi na inaatake ng kumbulsyon
ang gwapong pamangkin ko

na isip ko tuloy ipag dasal si tatay

bago kami umalis may dala siyang damit ni jumong
sabi ko para saan, para daw ipa basbas sa pari
ang sabi ko pwede rin ba ako mag dala oo naman daw

kumuha ako ng towel ni popzi saka panyo ni maluz
balak co nga magdala ng madami para din sa ate ko
sa kuya ko sa kaibigan ko sa kapitbahay namin
kaso sabi niya patawa daw ako

sayang naman . . .

tulad ng inaasahan hindi masyado makapal ang tao
ang pinaka paborito kong pakinggan ang sermon ng pari
tungkol sa pagpapatawad ang kwento niya

bago tuluyang magtapos ang misa
dadaan muna si father para isaboy ang basabas niya

hindi ko sukat akalain na ang basbas ng pari ay
katumbas ng nilalabas na dami ng tubig sa shower
malapit na lumapit samin ang pari

bago lumapit si father samin madami ang sumisigaw

"father kami naman po!"

"father dito po!"

ako naman ay tila nahihiya dahil lahat sila nkataas ang
kamay habang hawak hawak ang ibat ibang bagay na dala
dala nila

"father sila po birthday nila" sabi ng lalaki sabay turo sakin

nagulat ako parang isang punong tabo ang binihos sakin
ang hapdi sa mata

"nabasa ka ba te? okay lang yan ganyan talaga pag birthday"
parang pang uyam na sabi nila kuya sa akin

ang pagkakaalam ko basbas na wisik lang hindi ko alam na
buhos pala, hahaha. pambihira.. pero ayos lang dahil na pa
blessed ko ang mga dala dala ko

parating na naman si father papunta sa kinatatayuan ko
hindi pa nga natutuyo ang nabasang bangs at damit ko

"father dito po" sabi ng mga katabi ko

isang solid na buhos na naman mula kay father ang
natanggap ko

alam ata niya na hindi ako nagsisimba at sobrang
makasalanan ko na kaya may libreng ligo ^^

nalungkot yung mukha ni lola sa may tabi ko hindi
daw siya naabutan ng basbas
gusto ko sana ipunas ang basa sa braso ko kaso nakakhiya

lumabas kami ng simbahan na basang basa
ang sarap pala sa pakiramdam

bago kami lumayo nagsindi muna ng kandila ang
sister inlaw ko ipinagdadasal niya daw ang kalusugan
ng anak niya

my ibat ibat kulay ang mga nakataling kandila
tinanong ko siya kung para saan mga iyon

halimbawa daw ang dilaw ay para ipag dasal
ang mga nangangaliwang asawa
ang iba naman ay para sa lahat ng dasal sa buhay


wala bang para sa trabaho?
yung tipong kahit hindi nag-aaply
magkakatrabaho?


ahahahahahaahahahahahahhaha ! XD

May dalawang klase lang na dasal
ang alam ko sa mga oras na 'to

Isang taong nagdadasal para
sakanyang kamatayan

at ang isa naman ay nagdadasal
para sa kanyang buhay

pero paano kung bigla ka na lang
nawala sa mundo ng hindi mo
inaasahan

ano kaya ang huling dasal nila
natupad kaya?
o matutupad pa kaya?
-------------------------------------------------------

parang kanina lang nakita ko yung kapitbahay namin
bumili kasi siya ng yello, kadalasan 3 ang binibili niya
at hinahayaan na lang niya ang pisong sukli.

madalas siya nakangiti kahit na sabihin mo pang
madalas mo din siya maririnig na nakikipag sigawan

meron siyang maliliit pang pitong anak na babae
masasabi kong mabuti siyang tao at mabuting ama

malapit siya sa mga magulang ko dahil siya ang
palaging naghahatid sundo sa paupahan namin

hindi ko alam yung kanina. . . . .. . . . . . . . ..
ayun na pala 'un huling ngiti niya

ayon sa asawa niya umuwi ng bahay para mag pahinga
kumain muna pagkatapos ay bigla na lang natulog

sino bang mag-aakala na hindi na siya magigising pa
wala na siya.... wala na....




Death - the last sleep?
No, it is the final awakening.

~ Walter Scott ~



Death is nothing else but going home to God,
the bond of love will be unbroken for all eternity.

~ Mother Teresa ~



Above all, try something.

Franklin D. Roosevelt





Live life to the fullest. <3

Sad Truth

ang saya nila magkasama
ang sweet nila mag-usap

natural lang yun dahil
matalik sila magkaibigan

mas madalas pa sila magkasama
kesa sayo

mas magkalapit pa sila
kesa sayo

mas matagal pa sila nagka
sama kesa sayo

ikaw na kasintahan niya
ikaw na nagmamay-ari
ng puso niya

ano ba sa tingin mo ang
pakiramdam na maging ako

na maging ako na sobrang
layo sayo

na magpanggap palagi na
okay lang ang lahat kahit
hindi naman

alam mo ba ang pakiramdam
sa tuwing nagkukwento ka
tungkol sakanya

alam mo ba ang pakiramdam
sa tuwing makikitawa ako
sayo kahit ang totoo

ang sakit sakit na

alam mo ba ang pakiramdam
sa tuwing magpapaalam kang
lumabas kasama niya


hindi mo alam
wala kang alam
dahil kung alam mo
hindi mo na gagawin yan


lalo pa't alam mo na
siya din mismo ang nakaraan
mo . . . . .




.....................

LOVE LOVE LOVE

"Kamusta araw ng puso mo? saan ang date?"
yan ang kadalasan tanong pagkatapos ng Valentines
Day ng mga kapitbahay, kaklase, kaopisina,
kaibigan pati mga hindi kakilala.


ano nga ba dapat isagot kung hindi ka pa nakakaranas
na mag celebrate ng Love day na kasama mo kasintahan mo
Hindi naman siya ganun ka big deal. nagiging big deal lang
naman to sa mga taong masyado dinadamdam na wala silang
ka date sa araw ng mga puso.


bakit ba sa tuwing araw ng linggo nakaugalian ng magsimba
ng mga tao? sa tingin ko kasi ginawa ang araw na yun
para paalalahanan ang mga nakakalimot mag dasal at mag
pasalamat.


bakit ba my birthday pa at nauso pa yang edad edad na yan?
sa tingin ko para lang maging gabay sa pang araw-araw.
masasabi bang swerte ang mga kabilang na sa senior citizen?
kaya huwag kang magaglit kapag sinabihan kang mukhang bata
magalit ka kung sabihan kang mukha ng matanda.


ngayon bakit may araw ng mga puso? parang araw ng pasko
ginawa lang siya hindi para sa mga magkasintahan lang
ginawa siguro 'to upang magkaroon ng kahit sandaling oras
ang mga taong nakakalimot magmahal, magpasalamat sa mga
mahal nila sa buhay lalo na ang mga taong hindi na alam
kung paano na nga ba mag mahal kung ano nga ba ang tunay na
kahulugan nito


sa tingin ko ilan sa mga halimbawa ay ang mga eksenang na
saksihan ko sa aking sandaling paglalakad na naman sa labas


hindi ko ugaling lumabas ng bahay pero nung feruary 14, 2011
gusto kong masilayan ang mga pangyayari sa araw na iyon.


naglakad lakad lang ako pero hindi sa mall maiinggit lang ako
doon hulaan mo kung saan? edi malapit lang sa amin. mga pang
apat lang na kanto.


Madalas akong pagalitan ng tatay ko dahil bakit hindi daw
ako lumalabas ni ayaw ko daw magsundo. Pero noong mga oras
na iyon feel ko sunduin sa eskwelahan ang pamangkin kong babae
kasama ko sila taba at mhongzi mga pamangkin ko rin.


hindi pa kami masyado nakakalayo parang ayoko na ang hirap pa
may kasamang bata ang lilikot nilang dalawa. ang sarap nilang
iligaw. Patawaid pa lang kami may nakasalubong kami isang manang
may kasamang 2 bata rin, nagtatanong siya kung saan daw clinic
ni Doctor Dungo, kilalang magaling sa allergy un.



"ipapatingin ko sana tong anak ko dahil balita ko magaling daw siya
sa mga sakit sa balat." sabi niya,


"Banda po doon sakabilang looban ipag tanong niyo na lang ho ulit"
maliwanag at magalang na sabi ko.


"Ano kamo????" medyo pasigaw pero medyo mahalumanay na tanong niya.


"Sabi ko po. . . . . ." medyo malakas na pagkapaliwanag ko.



pero parang hindi niya pa rin ako naintindihan. tinuro ko na lang
ng kamay ko. okay na marahil iyon.


aalis na sana kami bigla na naman siya nagtanong



"Ne, anak mo?" tanong niya.


"Opo." sabay tango. sinungaling na sabi ko.



Napangiti siya. "pareho tayo ganyan din ako kapayat saka kaganda at kabata noon
alagaan mo sila mabuti ha, ang kukyot pa naman ng mga batang ire.
sige na ha, salamat mag-iingat kayo" sabi niya.



pakiramdam ko tuloy tila tatambangan niya kami mamaya sa gate.
nakakatatzs naman si manang. para tuloy may anak na nga ako pambihira.


habang naglalakad kami wala naman akong nakita may magkasintahang magkahawak
kamay malamang makakita nga ako kung halos kalahati sa magkasintahan kung
wala sa sinehan nasa bahay na walang kusina sila naroroon.

hanggang sa nakarating na nga kami sa harapan ng paaralang pinapasukan
ng pamangkin ko. parang kaylan lang ako sinusundo dito ng nanay ko.
lalo na noong mga panahong tag-ulan, nadulas pa nga kami sa gitna ng daan
haaaay ang mahal kong ina. mahalikan nga siya pag-uwi ko.

"ang tagal naman nakakapagsenti tuloy ako ng wla sa oras"
bulong ko sa sarile ko.


napaaga ata kami masyado ng pagsundo dahil 20 minuto na nakakalipas wala
pa rin siya. May lumabs na unang hanay. mga kinder pa lang pala. ang cute
nilang tignan dahil ang liliit pa lang nila.


lahat sila may mga sundo maliban sa dalawang nakita ko. halos iiyak na yung
isang bata sabay gulat sakanya ng kuya niya, sabay sampal niya sa kuya niya
maliit din. ang sweet naman nila.


kasunod nila mga sped. mga special child, naalala ko noon my stalker ako
nung grade 4 pa lang ako na sped sobrang natatakot ako palagi pag nakikita
niya ako kasi palagi siya nakangisi pakiramdam ko kakainin niya ko.


Pero mababait at malalambing pala sila. Lahat ng mga lumabas halos magkakamukha
lahat sila may masaya at maamong mukha. Isa sakanila kahit hirap sa paglalakad
may tungkod siya na bakal halos madapa dapa na siya ang saya saya niya tignan at
excited siya sinasalubong mama niya sa labas.

Ang isa naman sakay sakay ng wheel chair habang kumakaway sa mga tao dun at
sinasabi niya "ba bye po". tuwang tuwa naman ang kanyang ina habang pinupunasan
siya ng pawis sa likod.

Isa sa pinaka pumukaw sa akin ay ang matandang babae na hawak hawak niya kamay
ng anak niya siguro, mga nasa edad 70 na ang matanda. ang laki ng anak niya pero
mas mukhang isip bata pa siya sa iba. naisip ko paano na kaya siya kapag hindi na
kaya ng mama niya alagaan siya. sino na kaya mag-aaruga sakanya. hinalikan niya ang
mama niya sa ulo nito, isang halik lang at isang ngiti mula sa matanda. Wala ng mas
sasarap pa sa pakiramdam ang masaksihan ng ganoon eksena.

namomoblema din kaya mga sped? kasi kung hindi sila masaya at palagi nakangiti
bugnutin lang sila. buti pa sila mayaman sa pagmamahal, sa atensyon, sa alaga
lalo na sa oras. Kung ganyan din sana kayaman araw-araw mga magkasintahan sa
mundo mapupuno siguro ng pagmamahal ang buong universe.

sa ilang minutong paghihintay doon nabalot ng pagmamahal ang buong paligid
ng gate dahil sa mga taong naghihintay sa labas sa kabila ng init ng araw
para sa mga mahal nila sa buhay.


ang maghintay. yan lang ang pwedeng gawin ng mga taong naghahanap ng pag-ibig
sa buhay. ang maniwala. sakabila ng pag aabang, may taong sasalubong sainyo
at papawiin ang lahat ng lungkot na naidulot ng paghihintay.


malay mo isang araw may magsusundo na sainyo gabi-gabi sa work.
kayo naman ang makikita ng mga taong may kahawak kamay sa daan
may kaakbay habang nanonood sa sinehan
kasukob sa loob ng payong habang umuulan
may magpapaluha, magpapasaya at magpapangiti na sayo araw-araw

kaya habang wala ka pang kasintahan ngayon bakit hindi mo muna
bigyan ng pansin ang mga mahal mo sa buhay katulad ng mga
magulang mo


sa dami ng sinabi ko wala pa rin ang hinihintay namin
tumawag ate ko sa cellphone

"BRUHA KA ASAN KA NA? BAKIT YUN SINUSUNDO MO
NAUNA PA SAYO DITO SA BAHAY?! UMUWI KA NA NGA
KAHIT KYLAN KA TALAGA!"



anak ng . . .






THE END <3

Ang kalahating burger

Lunch break na, balak ko kumain mag-isa sa labas
ewan ko ba basta may araw na bigla ko na lang maiisipan
mapag-isa. Akala tuloy ng mga ka opisina ko may katagpo
ako sa labas.

hindi ko naman gawain maging mapag-isa hindi ko alam
bakit sa araw na iyon parang may humihila sakin palabas.

naisipan kong kumain sa walang kamatayang Jolibee, ayan
lang kasi ang pinaka malapit na fastfood at syempre may
pinaka murang meal.

may nakasalubong akong lalaki ngumiti siya sakin pero hindi
ko naman siya kilala. Baka dahil siguro nagagandahan lang
siya sakin, baka nga. Nagpatuloy lang ako sa paglalakad,
sa may bandang kaliwa ko sa gilid ng daan yun batang nasa
sinapupunan pa lang ng ina niya dati at ngayon ay sumisipa na.

kahit na salat man sila sa buhay, may payat man siya na
pangangatawan, at walang maayos na tulugan na tanging langit
lang ang nagsisilbing bubungan. makikita mo sakanyang musmos
at maamo na mukha na sagana siya sa pagmamahal ng kanyang ina.

nakakatuwang isipin na kahit na hirap sila sa buhay hindi pa rin
nila nakakalimutan ngumiti. ang saya nilang pagmasdan.samantalang
ako parang pinagsakluban ng langit at lupa ang lagay ng mukha ko

haaaay....nakakagutom silang tignan kaya pinagpatuloy ko na lang
ulit ang paglalakad

ang boring pala talaga ang maging mag-isa lalo na kung ang mga
katabi mo sa pila ay halos lahat ay may kahawak kamay. lalo tuloy
akong nalungkot.

"Miss meron ka bang 2 piso" sabi sakin ng kahera. "ay wala eh"
sabi ko. naalala ko tuloy si Ms. Jil, siya ang officer na sobrang
kwela. Sabi niya sakin kahit daw my barya ko sabihin ko daw na wala
kapag magtatanong sayo ang kahera. Nung araw na nakapila kami ayun
yung araw na nagkamali ang isa sa mga kahera. sobra ng otso ang
nasukli niya sakin. balak ko sana isoli kaso sabi ni nya 'wag na
daw, saka tinatamad na din akong bumalik.

dahil nga sa mag-isa lang ako mabilis lang ako nakahanap ng uupuan.
sa may gilid ko may dalawang mag-asawa, sa hindi ko naman plano
pakinggan ang pinag-uusapan nila ay narinig ko pa rin.

"kumain ka ng kumain hon, ubusin mo yan" sabi ng lalaki.
"parang wala kong gana eh" sabi ng asawa niya.
"sus, gusto mo subuhan pa kita" sabay ngiti ng asawang babae.

haaaaayy... ang sweet nila. nakakaumay. may lumapit na matandang babae
makikiupo daw siya. pumayag naman ako. grabe ang daldal niya hindi
tuloy ako makakain ng husto. buti na lang umalis din siya kagad.
at nagkaroon pa ako ng oras mag emote.

parang wala sa ayos ang sarile ko nun hindi ko maisip kung bakit pakiramdam
ko ang lungkot lungkot ko, hirap ipaliwanag. may pumasok bigla na 3 batang
bata isa sakanila ay batang lalake.

humihingi sila ng mga tirang pagkain, nakakaawa. pero ano nga ba magagawa
ng awa mo kung maaawa ka lang. napalunok tuloy ako . parang hindi ko na
masubo un burger na kinakaen ko.

sinubukan kong tawagin un isang batang lalaki kaso nahihiya akong sumigaw.
para akong tanga dahil ng ahas akong sundan sila at ibigay ang kalahating
burger na hawak ko.

lumabas ako nakita ko sila tumakbo sa may gilid ng jolibee. nanliit ako
sa nakita ko. shaikzs ! ang dami nila. isang mag-anak ang nakaupo sa gilid
ng daan,habang sabik na sabik nilang kinakain ang mga tirang chicken na
ibinigay sakanila.

ang saya naman chicken joy pa yung kinakaen nila samantalang ako burger lang
itinago ko na lang bigla ang hawak ko sabay alis. baka kasi ibato pa nila
sa mukha ko ang kalahating burger sa kamay ko kapag binigay ko pa iyon.

naisip ko dapat ba akong matuwa dahil mas mapalad ako kesa sakanila
o sila na dapat matuwa dahil hindi hamak na mas masaya sila kesa sakin
sakabila ng pinagdadaanan nila..

yung kalahating burger ko pinag-agawan ng dalawang pamangkin ko pag-uwi ko.
okay na rin. hindi na rin masama. Yung kalahating burger katumbas ng kalahating
saya sa puso ko at isang buong mahigpit na yakap sakanila. ^^

Mr. Stefan & Me

Kasama ako magpatingin kanina , mabuti naman at maayos lahat ng result.

Nakakainip pumila at maghintay doon, buti na lang kinausap ako ng katabi ko, at siya nga si Mr. Stefan. =)

Mr Stefan : "Iha ano bang sakit mo?"

Ganda: "Ay hindi po ako, tatay ko po"

Mr. Stefan: "Ilan taon ka na ba?" "ok lang ba my isshare lang ako saiyo kung ok lang para hindi tayo mainip kakahintay"

Gondo: "okay lang po un! . kayo po ilan taon? =) (sabay tago ng celphone nabitin sa wifi)

Mr. Stefan: "74 na ako, matanda na. ikaw ba ilan taon na?"

Ganda: "Wow po ! as in!? hindi po halata ang lakas lakas nyo pa po ah, ang galeng naman. =)"

Mr. Stefan: "Sbi nga nila, ang dami nga nagsasabi sakin yan lalo na sa opisina dati. ano daw ba sekreto ko. Ilan taon kna nga ba ?"

Gondo: "Oh, ano po ba sekreto nyo? nakakatuwa naman ^^"

Mr. Stefan: "Eto sinabi ko na ito sa mga nakakausap ko, sasabihin ko din sayo"

Ganda: (hindi kaya kapangyarihan ito, imposibleng bato ni Darna kc lalaki na man siya. captain barbel kaya? o baka naman my orasyon. nag gugood time lang kaya tong si manong?)

Mr.Stefan: "eto huh makinig kang mabuti pwede mo rin itong ishare sa iba"

Gondo: "paulet ulet.? ^^ tagal na man. "

Mr. Stefan: "Pakakatandaan mo ito, sa buhay ng tao wala ka talagang masasabi kung hindi "MABUTI ANG DIYOS" basta magtiwala ka lang sakanya, alam mo ako madalang lang talaga ako magkasakit, sinasabi nila bakit daw ang lakas lakas ko pa. Naniniwala ako sa mundong itong gumawa ka lang ng mabuti sa kapwa mo, kahit na may sabihin sila masama laban sayo, tahimik ka lang. ipaubaya mo na lang kay Lord ang lahat. Di ba nga sabi nila pag binato ka ng bato batuin mo ng tinapay"

Ganda: "Pano po pag wla akong tinapay?"

Mr. Stefan: (medyo masama ang tingin)

Gondo: "ahe..Joke lang po tay ! (sabay tapik) echoosz! ^^

Mr. Stefan: "kaya pakakatandaan mo lang yan, maging mabuti ka lang, lahat maganda balik sayo, masaya ang buhay, maganda ang buhay. Ilan taon ka na ?"

Ganda: (kulet?..........LOL) 20 po tay. ay joke lang ! 21 po. .............................."

Mr. Stefan: "Mukha ka lang kasi Elementary, liit mo . pero okay lang yan ang gondo-gondo mo nman"

AYUN OH ! :))

-The End <3

"Every Little Thing"

Let me in

to see you in the morning light

to get me on and all along the tears they come

see all come

I want you to believe in life

but I get the strangest feeling that you've gone away

will you find out who you are too late to change?

I wish I could be

every little thing you wanted

all the time

I wish I could be

every little thing you wanted

all the time

some times

lift me up

just lift me up don't make a sound

and let me hold you up before you hit the Ground

see all come

you say your all right

but I get the strangest feeling

that you've gone away- you've gone away

and will you find out who you are too late to change?

I wish I could be

every little thing you wanted

all the time

I wish I could be

every little thing you wanted

all the time

some times

Don't give me up

don't give me up tonight

or soon nothing will be right at all

salvation

will you find out who you are too late to change?

I wish I could be

every little thing you wanted