Isang malaking turn off

nasa LRT ako that time ng may umagaw pansin sakin na babae, ganda ng uniform niya fit na fit sakanya, maganda siya, at ang ganda ng cellphone niya. Ng umalis un nasa harapan niya agad siya umupo biglang nagtaas ng kilay ang isang mukhang prof. na babaeng nasa edad na 40 plus. Ilang stasyon pa bago ko bumaba, so matagal tagal din ako nag-usisa sa loob ng LRT, pero wala kaintereinteresado sakanila,except sakanya. Paano ba naman nagtetext siya ng wala naman tinetext,para lang siguro maiwasan niya un tingin ng matandang baabe nasa harapan niya. Dalawang station pa bababa na ako, Medyo inaantok na aco, pero halasha.,. si pretty vain girlaloo ng tatanggal ng dumi sa likod ng tenga niya, at talaga namang nirorolyo niya pa at pinatalsik sa lapag. OMG. Tatlong ulit niya pa ginawa yun, at dahil dyan napatunayan kong MAS MAGANDA ko sakanya ! haha.

Marami na rin akong nakilalang lalaki, karamihan sakanila mga my itsura, sa 10 cguro sakanila 6 lang ang matinong kausap, at sila pa un mga hindi uso ang itsura. nakakatuwa kasi kahit na gaano pa sila kagwapo mapapatunayan mo talgang hindi lahat binibigay sa isang tao. marahil nakuha nila ang kagandahang itsura, kutis na makinis, matangos na ilong, at magandang pangangatawan.Pero malaking TURN OFF naman pag silay nakausap mo.haha. nakakatawa, kahit anong gawin mo hindi ka matatawa sa mga corny jokes nila, nakakaboring at walang sense kausap, if hindi naman puro kabastusan lang ang laman ng utak nila.May mga lalaki pa ba na hindi bastos ngayon, parang super liberated na ata ang pinas. tsk.tsk.

eksena sa LRT at MRT

No, I think it taught me to be independent and never expect a handout and never wait for anybody to hand you anything in any aspect of my life. -Jesse James










8am ang interview co. Nakaalis na aco ng hauz 7:20 na. Sumakay ng jeep, naka ugalian co ng bumaba sa LRT station. tanga2 tlga, magbabus pala aco sa Lawton. Ayun nkasakay pa tuloy aco ng taft instead sa sta.cruz, sobrang trapic!!! So instead mabwiset aco at tumingin ng tumingin ng oras sa katabi, nilibang co nlng muna sarili co. Napansin co un totoy tingin ng tingin sakin, gandang ganda siguro sakin, lapitin tlga co ng mga totoy mygosh. haha. adiik. Sa kabilang Jeep my mag partner nagkikiss.
sinasabayan nila un init ng panahon huh, bigla 2loi sila napatingin sakin, buti na lang magaling aco umiwas. Haaayy.. umandar din ng tuluyan ang jeep. Pabilisan mode pala pagsakay ng Bus na G-Liner sa Lawton, nkahigh heels pa nman aco. 5 bus nalampasan co baka co ngkaroon ng guts para sumakay ngbongga sa gitna pa tlga ng daan. Mygosh.

First time co sumakay ng MRT ng aco lang mag-isa. though second time co na makasay pero my kasama co b4. Talaga namang sadyang nakakapagod ang araw na yan, di lang physicaly, emotionaly, pati na rin mentaly. After ng interview co, sa napakabilis na interview na yun nagdesyd aco wag muna umuwi. As usual better luck next time nnman ang scenario. Nagulat aco inantay pala co ng 2 kasama co dun sa interview, sinama nila co sa may Ortigas. First time co din makarating dun, so another interview na naman at walang kamatayang exam,mygod ang haba, sakit sa mata, at di pa kami nkakapaglunch. 4pm na ata kami natapos. Eto na nadarama co na ako lang mag-isa uuwi. huhuh. Sabi nila sakin magbus nalang daw aco, naisip co trapic at baka masuka lang aco sa bus kc lhat aircon. Tinuro na lang nila sakin sakayan ng MRT, akala co malapit lang, duguan na ang mga daliri co sa paa bago marating sa sinasabi ng kasama co na stairs. Nilakad co un ng bonggang bongga with my 4inch high heels ! mygod! sobrang sakit na talaga ng paa co that time. So nakapila nco nkalagay "Monumento", so naisip co baka papunta ng Monumento un, nabasa co sa my teller un 5 stations ata un. Bat wala un pasay edsa, naisip co baka gnun lang talga pag sa MRT, tanga na nga co mas tanga pa sakin un manong sa harap co. tinanong co sya if papunta ba un ng LRT sa may pasay, at talga namang "OO" kagad ang sagot sakin. Ang haba pa nman ng pila tapos malalaman co na.

Aco: "Sa may Bambang po"

Teller: "ano?" Bambang? *sabay tawa na halos kita na ngala2 niya* sa LRT un! dun ka dapat sakabila"

OHmiGosh.. an laking EWAN. Pero hindi rin dala lang cguro un ng gutom.Ikaw ba nman wlang kain. *wehhh..* haha. tanga2. so un punta nnman aco sakabila. Dalawang MRT na nakakalagpas at diparin aco nkakasakay dahil sasobrang siksikan, as in. mygudnezz! di pa nman aco makahinga pag gnun. so paano co makakasakay??. eto na un pangatlong MRT wala pa rin acong balak makipagsiksikan,tinitignan co lang sila,habang un mga kasabayan co pinipilit ipagsiksikan un katawan nila aco nakatayo lang. Sa katapat na pinto sa harap co nakatingin lang sila kuya sakin, nakatingin lang din aco sakanila. haha. aparang adiik lang, napakaimposible magkasya pa co pero my manong ngsabi "dali kasya kpa" ohmi. go nman aco kagada. at un! kahit an sikip akalain mong kasya nga co. yihee.. advantage tlga ang payat. Dahil ayoco maipit sa loob nagstay sa my pinto. naimagine co nga wut if maitulak aco dun ng mraming dumadaan palabas. Sa left side co my Mg bf-gf, Buti pa un girl my nagpoprotekta sakanya sa mga maniac, buti pa siya may kasama. Pero un bf niya nakatuon ang mga mata sa girl na sexy na sobrang puti malapit sakanila. Natawa na lang aco, buti na lang wala con bf if ever bka nabulag co na xa. ! station pa bago co bumaba un ms. na mataba pinagtawanan ng 5 grupo ng mga babae, natalisod na nga pinagtawanan pa, pambihira. After 15mins. finally makakuwi na aco, nakasay na aco ng LRT. Marami ng tao hapon na kasi. Paunahan
silang lahat para lang makaupo. Un isang studyante umupo kagad bigla tumaas naman ng kilay un isang babae,mucha siyang teacher. Ang ganda ng suot niya at mucha talgasiya kagalang galang sa pormal na kasuotan niya. Naisip co 2loi "Di lahat ng tao willing magbigay ng upuan para lang sayo" na "hindi lahat getleman o gentle woman". Si manang
kanina pa ng-abang sa kaharap niyang upuan pero nakababa na syat lahat di man lang siya nakaupo.

Pana-panahon lang ang lahat.Sbi nga nila weather2 lang yan. Malay mo sa susunod na pagsakay mo sa LRT o MRT ikaw naman ang nakaupo, sa susunod na pagsakay mo ikaw naman ang kaiinggitan dahil may bf kna na kasama, at malay mo sa susunod na pagsakay mo ikaw naman ang my work, nakasuot ng business attire, pasipol-sipol at pakanta-
kanta na lang. ^___^

emote mode

"nabubuset aco, naguguluhan talaga aco, ang hirap-hirap, ang sakit! at talaga namang hindi co na makakayanan pa... bakit kasi HINDI ACO MAPATAE...?"


hahahaha.!adiikk.. akala co super malas co na at talaga namang paborito acong pagtripan ng tadhana, pero somehow hindi nman pala. am bait pa rin ni God sakin.
at dahil jan m22log muna cobukas n lng kita kkwentuhan. =) nytiee

HOLDAP

"holdap to cellphone lang kylangan namin bigay niyo na"

haha.its my 1st tym maholdap mygosh. at ang nkakatawa they'r not that bad.
its lyk ngttrip lang. wer walking along uhhm.. lawton, puro kasi kalandian at kabastusan pinag-uusapan namin kahit na wer already aware sa 2notzo bad guys
na yun di pa rin namin pinansin. Go lang kami sa paglakad til malapit na sila
at tinutukan na kami, ng alin? xmpre ng armas nila. the scenerio like this

mr.manong 1: "dali asan nacellphone mo?"

me: "ohmigod manong ! sira-sira na to wag naman"

mr.manong 2: "dalian niyo na itututok co na to"

me: "hala nman ! eto na po !" (wyl making kuha)

me: "wait po kunin co lng un sim co cge na pls? pls?"

(bumalik pa tlga c manong at binigay ulit ang cp co)

me: "wait lang po ha" (it tooks a minute) (tinatanggal ko pa un scatchtape)

manong " amina dali!"

me: "oh yan na po" (paalis na tinawag ko pa) "kuya un battery naiwan oh" wahaha adiik

manong: "ah salamat" wida BIG smyl

SCENERIO ng fren co

Manong 2: "dali na wag kna pumiglas" (pumipiglas pa un fren co)

myfren: "manong wag nman maawa po kayo bata pa po kami este mahirap lng po kami"

(kinuha na un bag niya) (wer shouting)

both: "manong !! un bag po kunin lang namin khit un i.d lang namin!"

manong: "oo mamaya!"

us : "manong !now na!"

manong: "mamaya nga sinabi!"

(tumawid un not zo bad na manong tapos tumawid ulit palayo, kinuha un cp ng fren co inignore un wallet nilapag un bag ksama ng wallet)

manong: "eto na!"

us : "salamat kuya !"

manong : "sa uulitin !" haaha.dag2 co lng yn

ayun kinuha lang tlga nila un cp my laman p nman ng thousands un wallet ng fren co at worth 15 thou. pa nman un cp niya.wyl wer walking nahawakan co un kamay niya at my dugo, my sugat siya. at di nya rin alam. at dun lang din sumakit. haha, atleast wer safe.haayy.. wawa nman un fren co. di ko alam if maaawa din aco sa mga holdaper, sa hirap ba nman ng buhay ngayon sb nga ni erap "theres no law if ur stomach is empty" mali ata. ;D well thats life.

So nabilang mo na ba mga blessings mo sa araw na 2? kahit na gaano ka pa kamalas ngaun maswerte ka pa rin at Blessed. Magthank YOU ka nlang. this the line from cruel love "Hindi na ako mag-aalala, palagi na lang ako magpapasalamat" =) Thank God em still aLIve. so tagay? haha.

copycat

JUST A MOM?

A woman, renewing her driver's license at the County Clerk 's office,
was asked by the woman recorder to state her occupation.

She hesitated, uncertain how to classify herself.

'What I mean is, ' explained the recorder,
'do you have a job or are you just a ...?'

'Of course I have a job,' snapped the woman.

'I'm a Mom.'

'We don't list 'Mom' as an occupation,
'housewife' covers it,'
Said the recorder emphatically.

I forgot all about her story until one day I found myself
in the same situation, this time at our own Town Hall.
The Clerk was obviously a career woman, poised,
efficient, and possessed of a high sounding title like,
'Official Interrogator' or 'Town Registrar.'

'What is your occupation?' she probed.

What made me say it? I do not know.
The words simply popped out.
'I'm a Research Associate in the field of
Child Development and Human Relations.'

The clerk paused, ball-point pen frozen in midair and
looked up as though she had not heard right.

I repeated the title slowly emphasizing the most significant words.
Then I stared with wonder as my pronouncement was written,
in bold, black ink on the official questionnaire.

'Might I ask,' said the clerk with new interest,
'just what you do in your field?'

Coolly, without any trace of fluster in my voice,
I heard myself reply,
'I have a continuing program of research,
(what mother doesn't)
In the laboratory and in the field,
(normally I would have said indoors and out).
I'm working for my Masters, (first the Lord and then the whole family)
and already have four credits (all daughters).
Of course, the job is one of the most demanding in the humanities,
(any mother care to disagree?)
and I often work 14 hours a day, (24 is more like it).
But the job is more challenging than most run-of-the-mill careers
and the rewards are more of a satisfaction rather than just money.'

There was an increasing note of respect in the clerk's voice as she
completed the form, stood up, and personally ushered me to the door.

As I drove into our driveway, buoyed up by my glamorous new career,
I was greeted by my lab assistants -- ages 13, 7, and 3.
Upstairs I could hear our new experimental model,
(a 6- month- old baby) in the child development program,
testing out a new vocal pattern.
I felt I had scored a beat on bureaucracy!
And I had gone on the official records as someone more
distinguished and indispensable to mankind than 'just another Mom.'









GREAT WORDS TO LIVE EACH DAY BY:

1. Take a 10-30 minute walk every day. And while you walk, smile. It is the ultimate anti-depressant.

2. Sit in silence for at least 10 minutes each day. Buy a lock if you have to.

3. Buy a DVR. Tape your late night programs and get more sleep.

4. When you wake up in the morning complete the following statement, 'My purpose is to __________ today.'

5. Live with the 3 E's -- Energy, Enthusiasm, and Empathy.

6. Play more games and read more books than you did in 2007.

7. Make time to practice meditation, yoga or stretching, and prayer. They provide us with daily fuel for our busy lives.

8. Spend more time with people over the age of 70 and under the age of 6.

9. Dream more while you are awake.

10. Eat more foods that grow on trees and plants and eat less food that is manufactured in plants.

11. Drink green tea and plenty of water. Eat blueberries, wild Alaskan salmon, broccoli, almonds & walnuts.

12. Try to make at least three people smile each day.

13. Clear clutter from your house, your car, your desk and let new flowing energy into your life.

14. Don't waste your precious energy on gossip, energy vampires, issues of the past, negative thoughts or things you cannot control. Instead invest your energy in the positive present moment.

15. Realize that life is a school and you are here to learn. Problems are simply part of the curriculum that appear and fade away like algebra class but the lessons you learn will last a lifetime.

16. Eat breakfast like a king, lunch like a prince and dinner like a college kid with a maxed out charge card.

17. Try & pay an honest compliment to someone you wouldn't normally.

18. Life isn't fair, but it's still good.

19. Life is too short to waste time hating anyone.

20. Don't take yourself so seriously. No one else does.

21. You don't have to win every argument. Agree to disagree.

22. Make peace with your past so it won't spoil the present.

23. Don't compare your life to others. You have no idea what their journey is all about.

24. No one is in charge of your happiness except you.

25. Frame every so-called disaster with these words: 'In five years, will this matter?'

26. Forgive everyone for everything.

27. What other people think of you is none of your business.

28. However good or bad a situation is, it will change.

29. Your job won't take care of you when you are sick. Your friends will. Stay in touch.

30. Get rid of anything that isn't useful, beautiful or joyful.

31. Envy is a waste of time. You already have all you need.

32. The best is yet to come.

33. No matter how you feel, get up, dress up and show up.

34. Do the right thing!

35. Call your family often.

36. Each night before you go to bed complete the following statements: 'I am thankful for __________.' and 'Today I accomplished _________.'

37. Think positive healthy thoughts all day long.

38. Don't hang around negative people; they will breed negative thoughts into your life too.

39. Remember that you are too blessed to be stressed.





Live A Life That Matters

Ready or not, someday it will all come to an end.
There will be no more sunrises, no minutes, hours or days.
All the things you collected, whether treasured or forgotten,
will be passed to someone else.
Your wealth, fame and temporal power will shrivel to irrelevance.
It will not matter what you owned or what you were owed.
Your grudges, resentments, frustrations, and jealousies will finally disappear.
So, too, your hopes, ambitions, plans, and to-do lists will expire.
The wins and losses that once seemed so important will fade away.
It won't matter where you came from,
or on what side of the tracks you lived, at the end.
It won't matter whether you were beautiful or brilliant.
Even your gender and skin color will not be important.

So what will matter? How will the value of your days be measured?

What will matter is not what you bought, but what you built;
not what you got, but what you gave.
What will matter is not your success, but your significance.
What will matter is not what you learned, but what you taught.
What will matter is every act of integrity, compassion, courage or sacrifice
that enriched, empowered or encouraged others to emulate your example.
What will matter is not your competence, but your character.
What will matter are not how many people you knew,
but how many will feel a lasting loss when you're gone.
What will matter is not your memories,
but the memories that live in those who loved you.
What will matter is how long you will be remembered,
by whom and for what.

Living a life that matters doesn't happen by accident.
It's not a matter of circumstance but of choice.
Choose to live a life that matters.







40. Enjoy the ride. This is not Disney World and you certainly don't want a fast pass. You only have one ride through life so make the most of it and enjoy every minute.

my favorite stories

This story touched me. Just don't ask where. :D


--------------------------------------------------------------------

Two men, both seriously ill, occupied the same hospital room. One man was allowed to sit up in his bed for an hour each afternoon to help drain the fluid from his lungs. His bed was next to the room's only window. The other man had to spend all his time flat on his back. The men talked for hours on end. They spoke of their wives and families, their homes, their jobs, their involvement in the military service, where they had been on vacation, etc.

Every afternoon when the man in the bed by the window could sit up, he would pass the time by describing to his room-mate all the things he could see outside the window.

The man in the other bed began to live for those one hour periods where his world would be broadened and enlivened by all the activity and colour of the world outside.

The window overlooked a park with a lovely lake. Ducks and swans played on the water while children sailed their model boats. Young lovers walked arm in arm amidst flowers of every colour and a fine view of the city skyline could be seen in the distance.

As the man by the window described all this in exquisite detail, the man on the other side of the room would close his eyes and imagine the picturesque scene.

One warm afternoon the man by the window described a parade passing by.

Although the other man couldn't hear the band - he could see it in his mind's eye as the gentleman by the window portrayed it with descriptive words.

Days and weeks passed.

One morning, the day nurse arrived to bring water for their baths only to find the lifeless body of the man by the window... he had died peacefully in his sleep. She was saddened, and called the hospital attendants to take the body away.

As soon as it seemed appropriate, the other man asked if he could be moved next to the window. The nurse was happy to make the switch and, after making sure he was comfortable, she left him alone.

Slowly, painfully, he propped himself up on one elbow to take his first look at the real world outside.

He strained to slowly turn to look out the window beside the bed, only to find it faced a blank wall. The man asked the nurse what could have compelled his deceased room-mate to have described such wonderful things outside this window.

The nurse responded that the man was blind and could not even see the wall.

She said, "Perhaps he just wanted to encourage you."!


Epilogue: There is tremendous happiness in making others happy, despite our own situations.

Shared grief is half the sorrow, but happiness when shared, is doubled.

If you want to feel rich, just count all the things you have that money can't buy.

Today is a gift, that's why it is called the present.

Dear Sirang Papel,

Nais ko po sana ibahagi ang aking buhay pag-ibig sainyo at sa bumabasa nito. Itago niyo na lang po ako sa pangalang Isabel, 40 years old at may mapagmahal na asawa at isang malusog na anak na lalake. Bago ko po nakilala ang aking asawa nagkaroon po ako ng long time relationship na boyfriend, Tawagin na lang po natin siya sa pangalang Brenan. Pareho po kami ng eskwelahang pinapasukan at nagkataon po na naging magkamag-aral kami sa ikalawang taon ko sa kolehiyo. Pareho po kaming ng kursong kinuha,dahil sa mahilig kami gumuhit pareho naming nagustuhan ang pagkuha ng arkitektura. Nagsimula po siya manligaw noong kami ay 3rd year college na. Matalino po siya at magiliw, medyo my kaliitin at hindi naman ganoon kapangitan, dahil na rin sakanyang malalim na piloy sa kaliwang bahagi ng kanyang pisngi. Madaling lumagay ang loob ko sakanya dahil sakanyang kapilyuhan at palatawang personalidad, na sa tingin ko nga ay doon niya ako nakuha. Kahit na marami ang nanliligaw sakin at hindi hamak na mas gwapoat makisig kesa kay Brenan pero hindi nagpapadaig si Brenan dahil sakanyang kasipagan sa paghatid sakin sa bahay na halos araw-araw niya ginagawa. Mahilig din po siya magpadala ng mga rosas lalo na pag nagkakaroon kami ng alitan,madalas ay dinadaan niya lagi ako sa mga walang kamatayan niyang linya "sige ka kahit hindi ako gwapo marami pa rin patay na patay sakin at kahit ano man oras ay pwede ko sila ipalit sayo" sabay hirit ng "biro lang sige na naman oh bati na tayo? jer2 na?" (tawa ng malakas) at dahil dun ay sinagot ko siya, haha. biro lang din po, ito po ang totoo naging kami na officially bago kami magtapos ng kolehiyo, nangako kami sa isat-isa na hinding hindi magbabago ang aming pag-iibigan kahit na kami ay may kanya-kanya ng trabaho. Naging maayos naman at masaya ang aming relasyon, halos tanggap na rin ako sakanila at ganoon din naman sa aking pamilya, pero matapos ang dalawang taon ay nagkaroon kami ng isang malaking problema. Nalaman ko na lamang na dalawang linggo na pala ako nagdadalang tao. Nagulat po talaga ako dahil hindi naman ako lumiliban sa pag-iinom ko ng pills. At ng sinabi ko kay Brenan ay talagang natuwa siya ng husto sa narinig niyang balita mula sakin, pero hiniritin ko po ito sa bandang huli ng "hala! siraulo niloloko lang kita baog ka kaya, ambisyoso." wika ko. Hindi po maipinta ang itsura niya ng mga oras na yan, hindi ko po alam kung matutuwa o malulungkot ako. Gulong gulo po talaga ang utak ko sa mga panahon na yun, at nagkataon na nalalapit na ang promotion ko sa aking trabaho.Halos dalawang buwan na ang nakakalipas, hindi pa naman ganoon kahalata ang aking tiyan dahil sadyang malaki na ito noon pa. Akala pa nga nila ay dala lang ito ng aking katakawan sa pagkain.Nasa plano ko na nasabihin kay Brenan na nagdadalang tao ako at anak niya ang nasa sinapupunan ko. Pero malupit ang tadhana isang araw bago ko ito ipagtapat ay dinugo ako ng husto sa aking kinauupuan sa sala. Nakita ako ni mama at agad naman niya ako isinugod sa hospital. Ang salaysay ng Doktor ay pumutok daw ang panubigan ko at sa sobrang stress kaya nalaglag po ang bata sa sinapupunan ko, ang anak namin ni Brenan. Tinanong ako ni mama kung alam ba ni Brenan ang tungkol sa bata, "wala po. wala po siya lam" ang sagot ko. nakiusap ako kay mama na huwag na ipaalam kay Brenan ang tungkol sa ngyari at ako na ang bahala magsabi sa takdang panahon. Sinermunan ako ng konti ni mama pero bigla niya ako iniwan ng isang salitang dala-dala ko hanggang ngayon. "Nak, wag na wag kang gagawa ng isang bagay na alam mong pagsisisihan mo balang araw" sambit niya. Umiyak na lang ako ng umiyak noong mga oras na yun. Ang daming missed calls at text mula kay Brenan ang natanggap ko, tanong ng tanong kung nasaan na ba ako. Sinabi kong nakipagmiting ako sa batanggas kaya ilang araw din akong nawala at hindi nakipagkita, pero ang sa totoo ay nasa bahay lang ako, nag-iisip pero hindi tulala. Nakapag desisyon na ako na huwag na lang sabihin kay Brenan ang ngyari, kahit na alam kong karapatan din niya malaman ang lahat. Pero sa kabilang isip ko "bakit pa? hindi rin naman maganda ang ngyari kaya okay lang siguro an hindi na lang niya malaman, baka mamoblema lang siya". Noong nagkita kami parang walang ngyari, pinilit kong ngumiti na parang ang saya-saya ko. echos, i mean mahirap din naman umarte na okay ka kahit hindi di ba. Sunod-sunod ang swerte ang dumating pagkatapos ng ngyari, Isa na akong certified Architec at medyo kilala na rin sa paggawa ng magaganda at matitibay na mga bahay at building dito sa pinas. Si Brenan naman ay kilala na rin pero nagkaroon siya fractured sa kamay noong araw na nabagsakan siya sa ipaplano niyang gusali sana, dahil sa ngyari hindi na niya kayang gumuhit at magplano pa hindi tulad ng dati. May magandang opportunidad naman na dumating sakanya sa abroad, nag-aral siya ulit upang makapagturo ng arkitektura. Dalawang taon din bago ulit kami nagkita ni Brenan, masaya namin siya sinalubong kasama ng kanyang pamilya. Gumanda ang kutis niya at pumuti ang balat niya. Marami siya baon na kwento at mga kalokohan, kahit daw kadalasan ay susuko na siya sa pagkahomesick nawawala daw kagad yun kapag nakakausap at nakikita niya ako. Bigla siya naging seryoso noong sinabi niya sakin na gusto niya na magkaanak. "Love, tara na tumatanda na rin tayo kaya dapat ay umpisahan na nating gumawa ng anak, habang malakas pa kong gumawa ng anak" sabi niya. Kinabahan ako bigla, naalala ko na naman ang dapat sanang anak namin naisisilang ko noon. Wala ko naisagot at bigla ko na lang naiba ang topic, "love ano nga pala yung balak mong itayong business?" tanong ko. Halatang halata sa mukha niya ang pagkadismaya sa ginawa ko. Masakit din para sakin ang hindi pagbigyan ang nais niya na lumagay na kami sa tahimik at magkaroon na ng mga supling. Pero ngayon ko pa lang naeenjoy ang buhay ko, mabuhay na walang inaalala, mabili lahat ng luho ko, makapunta sa ibat-ibang lugar. Alam naman niya na wala ko ginwa kung hindi mag-aral ng mag-aral noon, mahirap lang kami kaya nangarap ako maging isang sikat sa larangan ng Arkitektura, at ngayon natupad na. Dalawang buwan lang namalagi dito si Brenan at bumalik ulit siya sa abroad upang magtrabaho. Pagkalipas ng ilang buwan msyado ako naging abala sa pagpapalano ng mga floor plan at pakikipag-usap sa mga kliyente. Kaya naman madalas hindi ko nasasagot ang tawag at text ni niya sa akin, na naging dahilan ng pagtatalo naming dalawa. Agosto ng gabi, bigla na lang ako nahilo at sumakit ng husto ang ulo ko hindi ko na kinaya hanggang sa napahiga ko sa kinatatayuhan ko. Nagising na naman ako at nasa hospital na naman ang location, "nagugutom ka ba? gusto mo na bang kumain ipaghahanda kita" tanong ni mama. "Ano po ngyari" tanong ko. "hindi mo ba naaalala nakita na naman kita nakahandusay sa mga floor plan mo" sagot ni mama. Kinabukasan ngtaka na ko bakit hindi pa ako pwede lumabas ng hospital ganoong malakas naman na ako. Pinagtapat ni mama ang tunay na kalagayan ko. Meron daw akong cancer sa utak, isang sakit na umaatake alinman sa tatlong maha­halagang bahagi ng utak. Ang cerebrum, cerebellum at brain stem.Mga sintomas daw ng sakit na to ay ang pananakit ng ulo, ganun din ang kahirapang ikilos ang mga paa at kamay. Wala ko masabi sa narinig ko, pakiramdam ko hindi pa ako nagigising at panaginip lamang lahat ng narinig ko. Biglang dumating ang doctor, "kamusta na ang pakiramdam mo? sumasakit pa rin ba ang ulo mo?" wika niya. "hindi na ho gaano" sagot ko. "Mabuti, ang treat- ment mo ay depende sa laki at lokasyon ng tumor. Maaaring operahin ang tumor mo iha, kung gusto mo isailalim ka sa radiation theraphy o chemotheraphy" paliwanag niya. Wala pa rin akong mareact basta nagtalukbong na lang ako ng kumot at baka sakaling panaginip nga lang iyon. Kinabukasan ganoon pa din, ilang araw na rin ako nag-gagamot, at ilang na ring walang kaalam-alam si Brenan tungkol sa mga ngyayari sa akin. Msyado mahal ang mga gamot ko at ang opersyon kaya lahat ng ipon ko naaubos na lahat. "Nak paano ka na yan, saan ka na yan kukuha ng panggamot,may ilang session pa pagdadaanan mo" na ngangambang tanong ni mama sa akin. Ako na lang ang bumubuhay kela mama saka kay papa pati na rin sa isang naka babatang kapatid ko kaya na ngangamba ko paano na sila pag bigla kong nawala. Palihim na sumulat si mama kay Brenan na humihiram siya ng pera para pang negosyo, hiniling ni mama na huwag daw ipaalam sa akin. Agad naman ibinigay ni Brenan ito at naipadala niya kagad.Kaya pala ng tanungin ko si mama tungkol sa pinanggastos niya sa huli kong operasyon sinabi niyang nghiram siya kay tito Ricky, hindi naman ako nag-alinlangin dahil lubhang maganda ang estado nila tito, nakakapagtaka lang. Natapos na din sa wakas ang theraphy ko. Pero dun din nagtapos ang sweetness, closeness namin ni Brenan. Ilang buwan ko din siya hindi nacontact at ilang buwan na lang din pala ay uuwi na siya. Sa kalagayan ko ngayon naisip kong putulin na ang kaugnayan naming dalawa, maaring maging pabigat lang ako sakanya sa bandang huli. Nagpatuloy ako sa pagpla-plano ng mga bahay, hanggang sa nakilala ko si Victor, single dad. magdadalawang buwan pa lang ang anak niya at ako ang napili niya para magplano ng bahy na gusto niya. Na nagkataon naman na kautlad na katulad ng bahay ng gustong gusto namin ni Brenan. Mabait si Victor, nahulog kagad loob ko sakanya, alam niya din ang tungkol sa sakit ko. Minsan kapag inaatake ako siya ang unang nag-aalala at nag-aalaga sakin. Matapos noon ay madalas na kami lumabas every week ends kasama ng anak niya. Nalaman ko na lang na nakauwi na pala si Brenan at hinahanap niya pala ako.Mabilis masyado ang pagdaan ng mga araw para sa aming dalawa. Hindi ko na siya kinontack pa at kahit isang bagay na namamagitan saming dalawa ay inalis ko na. Masaya ako nagkakilala kaming dalawang, para sakin isa na lang siya magandang ala-ala at saka hindi ko rin naman na siya mabibigyan ng anak dahil nagkaroon na ng diperensya ang bahay bata ko, marahil ito na ang kabayaran sa mga nagawa ko sakanya. Masaya na rin ako sa buhay ko ngayon kasama si Victor , na kahit hindi na sakabila ng sakit ko ay tinanggap niya pa rin ako. At umaasa kong masaya na rin siya ngayon, maraming salamat po sa pag basa ng aking storya, sana po ay may kinapulutang aral ang mga masugid niyo taga subaybay kung meron man.

Dear Sirang Papel,

Magandang hapon po sainyo, umaasa po akong mabasa ninyo ang sulat ko.Ako po si Tina, dalawangput limang taong gulang. Mag-isa na lang po ako sa buhay kasama ng aking tatlong gulang na anak. Mula noong pinanganak ako hindi ko na nasilayan kahit litrato man lang ng aking ina. Iniwan na din po ako ng aking ama anim na taon na ang nakakalipas. Biglaan po ang mga kaganapan nangyari ng mga oras na inatake si papa ng sinasabi nila traydor na sakit sa puso. Mahina po ang puso ng aking ama, tatlong beses na rin po sya nag pagamot sa tuwing susumpungin siya ng paninikip ngdibdib. Hapon po ng naganap ang pangyayari nagpabago ng husto sa aking buhay. Masaya na man po kaming naghaharutan ni ama kasama ang pamangkin kong dalawang taon na si ken, ng bigla na lang po bumagsak si ama sa kinauupuan niya. Wala na pong malay si papa at lubhang mapanganib na ang kalagayan niya noong mga oras na yun. Sobra sobra po ang pagpintig ng puso ko at tila ng hina ng husto ang dalawang tuhod ko habang dinadala si ama sa emergency room. Wala pang kalahating oras dumating na sila kuya Efren ang pangay kong kapatid kasama si ate Joy ang sumunod kay kuya at si ate Amy kasama ng anim niyang anak. Ako po ang bunso sa amin magkakapatid. Maya-maya pa lumabas na ang doctor, sinabing kritikal daw ang lagay ni papa. Kinabukasan pinapili kami ng doctor kung okay lang sa amin na oxygen na lang ang tanging bumubuhay kay papa, kahit gusto ko pang mabuhay nun si papa wala kong magawa kapag ang mga kapatid ko na ang magsimulang magdesisyon. Bago binawian ng buhay si papa tumagal pa siya ng apat na araw sa hospital. Ilang araw pa lang ang lumilipas pinakelaman na ni ate Amy lahat ng gamit ni papa sa bahay pati ang ilang kagamitan naming, ibenta niya po lahat yun. Wla kong ginawa kung hindi umiyak na lang ng umiyak. “Si papa, wala na talaga si papa” paulit-ulit kong sinasambit yan habang nakakulong sa aking silid. Hindi ko pa matanggap ang biglaang pagkawala niya, lahat ng luho ko binigay ni papa, buhay prinsesa po ako at baby pa rin ako sa tingin ni papa kahit na desyisyete anyos na ko noon. Para sakin si papa ang pinaka especial na tao sakin, at unang lalake nag-alaga, nagmahal, nagpatawa, nagtyaga sa mood swing ko at naging kaibigan ko sa buhay ko. Hanggang lumipas ang dalawang buwan, nakilala ko si Joseph, si Joseph na kau-kausap ko at naging “shoulder to cry on” noong mga panahong nagkakaroon ako ng mabibigat na pagsubok sa buhay ko, mga panahong ayoko ng mag-aral at ayoko ng mabuhay pa. May mga kapatid nga ko pera wala sila malasakit sakin, pera lang ni papa ang gusto nila. Sariwa pa ang pagkawala ni papa pero ang inasikaso na ni ate Amy ang kung paano makuha ang pension ng aming ama. Binilin sakin ni papa noon na akin lang daw ang pension niya kung sakaling mawala siya. Walang nkakaalam sa bahay mga pinagdadaanan ko. Nasanay ako sa marangyang buhay na pinaranas sakin ni papa, pero ngayon nakikitira na lang ako sa bahay ni ate Amy, magulo, maliit at halos hindi na ako makahinga dahil sa dami namin sa bahay. Madalas ako malipasan ng gutom dahil nahihiya ako kapag oras na ng kainan, at kapag bumababa naman ako pag tulog na silang lahat para kumain, tanging kardero na lang at mga hugasin ang nakikita ko. Wala ng natira sa pension ni papa, wala na rin ang dating mga ngiti ni ate Amy sa tuwing hihingi siya sa akin ng pera, wala na rin ang lambing ni ate joy sa tuwing manghihiram siya sa akin ng pang sugal niya. Ayan lahat ng sumbong ko kay Joseph noon, at matyaga na man niya ako pinapakinggan kahit na alam kong inaantok na siya at nagsasawa minsan sa akin. Masaya po siya kausap, nung una ayoko sakanya dahil iniiwasan ko pang magkaroon ng bf. Pero ang sabi niya handa daw siya maghintay kahit na gaano pa daw katagal. Minsan lang kami magkita, kahit na ganoon, sa minsan na yun unti-unti na may nabubuong relasyon sa aming dalawa. Oct. 8 2005, sinagot ko si joseph ng isang matiis na “OO”. Sa una medyo okay kami, hanggang sa sumunod na buwan madalas na kami magtampuhan, mag-aaway, magbabati, nakakasawa na. Pero kahit ganoon tumagal kami ng isang taon. Bago naming ipagdiwang ang anibersaryo naming dalawa ng boyfriend ko, pumunta sa bah yang kaibigan ko si Dona, niyaya niya ko mag bar kasama ng iba naming kaibigan noong high school. Napag usapan naming sa bar si Joseph, at nasabi ko rin na anniv. Naming kinabukasan, nagbigay sila ng ilang tips at payo kung ano magandang ibigay na regalo sakanya. Lima silang sabay-sabay na nagsabi ang pagkababae ko daw ang magandang regalo. “Oo girl ! tama ! ibigay mo na! naku masarap promise!” sambit ni Dona. “ikaw na lang kaya ang virgin pa samin kaya go girl!” pasigaw naman na sabi ni Mina. Naisip ko na okay lang ibigay at tama si Dona, ako na lang virgin sakanila, parang ako pa yung bigla nahiya sakanilang lahat. Lahat kasi sila expert na at nakailang boyfriend na rin. Palagi nila ikinikwento sakin kung ano-anong mga posisyon at kung saan sila nagsesex kasama ng mga boyfriend nila.Nakauwi na ako ng bahay, pero balot pa rin ng pressure ang utak ko, umiibabaw ang lahat ng mga sinabi nila sakin, nagflashback lahat ng mga kwento at karanasan nila, “masarap”, “exciting” , “mag-eenjoy ka talaga”. Wala na, ang nasa isip ko lang sa mga oras na yun ay sundin ang mga payo nila sakin, kasabay ng pag bagsak ng paborito kong baso na ibinigay pa sakin ni papa noon. Oct. 8 2006, eto ang araw na ibinigay ko ang aking pagkababae kay Joseph. Nagising na lang ako sa kamang kinahihigaan ko, tapos na, ngyari na ang lahat, at maniwala po kayo o sa hindi nagsisisi po ako. Pinagsisisihan ko po ang ginawa ko, tama nga po sila nasa huli palagi ang pagsisisi, hindi ko man lang naisip ang mga pangarap ni papa para sakin, bigla akong nahiya kela kuya at kela ate, hindi na ako virgin. Hindi ko na maibabalik ang pagkababae ko, tama nga sila tanga ako, ang tanga-tanga ko. Ginusto ko din na man ang ginawa ko, kaya ganito ang ngyari, gusto ko bumawi at gusto ko ipangako na sa sarili ko na hindi na muli mauulit pa yun. Pero, kahit pa pinangako ko sa sarili ko na hindi na muling mauulit pa yun, nasundan pa, at nasundan pa ng ilang beses. Opo, kung magbibigay lang ng award para sa best tanga ever baka sakin na napunta. Mga magdadalawang buwan bago umalis si Joseph patungo ng ibang bansa nagbunga ng batang babae ang pagtatalik naming. Si Princess ang anak kong tatlong taon gulang ngayon ang nabuo. Naghiwalay po kami dalawa ni Joseph simula ng nagtrabaho siya sa Riyad at hindi na ako muli pang binalikan. Pinalaki ko po mag-isa ang anak namin, nakatapos po ako ng kolehiyo, sa ngayon po nagtatrabaho po ako bilang office staff sa isang kompanya.Kasalukuyang binabantayan ni ate Amy ang anak ko, nagbago na siya, simula ng mastroke siya ng isang taon at nakarecover. Umaasa po ako na makatagpo ng isang lalaki tatanggap sakin at mamahalin na parang isang tunay na anak si Princess, nagsilbing magandang halimbawa po sana ang kwento ko. Hanngang dito na lang - Lisa

Nick Vujicic (inspiring ever)

http://www.youtube.com/watch?v=nQPmY4nIjVE